Διάφανα Κρίνα, Έγινε η απώλεια συνήθεια μας

Transparent Lilies - Our loss became a habit.

Lick the acid from the cracks of your lips,
and try to soften the pain.
The years that gone by, left me alone
look for a breath on your dead self (dead self)

I am asking for help, from helpless hands
that shudder in love and fear.
You followed, my wrong ways
and you are looking for light, in dark stars (in dark stars)

Your absence, is exhausting
and I cannot get, used to that
I feel I am moving ahead
but always end up at dawn
and this truth, is killing me (is killing me)

Erasing traces, of our lies |
staggering in silence |
our loss became a habit | (Three times)
and love became a sick scream (a sick scream) |





Γλείφω το οξύ απ' τις ρωγμές των χειλιών σου
και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο.
Τα χρόνια που περάσανε μ' αφήσανε μόνο
να ψάχνω την πνοή μου στον νεκρό εαυτό σου.

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο.
Πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια.

Η απουσία σου μ' εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω.
Νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω.
Κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέματά μας
παραπατάω στη σιωπή.
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.

Meres argias - Idle days / Diafana Krina

I know he'll come and I won't be the way I am
to take him in dressed in the finest of my coats
nor will I be immersed in pages of some book
there where I raise myself to find out that I crouch

I won't be praying to a universe that blinds
I won't be archly asking "Where does your sting lie?"
a parent he won't be to tell me "Come, get dressed,
it's time for us to live my child, the day is dawning"

He'll come the moment when my light is raven
while I fanatically beg for some serenity
he'll come as a fiery commandment that dissolves life terms and the faint joy of this world

He won't be gathering the sky to bathe me
he won't be holding neither basil nor leaves of mint

he'll come the moment when my light is raven


Ξέρω πως θα 'ρθει, και δεν θα 'μαι όπως είμαι,
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου·
μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι.

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,
δεν θα ρωτήσω αναιδώς, πού το κεντρί σου;
Γονιός δεν θα 'ναι να μου πει, σήκω και ντύσου
καιρός να ζήσουμε, παιδί μου, ξημερώνει.

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου,
κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη,
θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου·

δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει,
δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου.

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου...

Your gaze crippled my destiny - Το βλέμμα σου σακάτεψε τη μοίρα μου

You had the gaze that crippled my destiny
and a silence that was haunted by secrets
At a doorstep you were waiting for emptiness
and a cat that goes by name Silvia Plath

Είχες το βλέμμα που σακάτεψε τη μοίρα μου

και μια σιωπή που τη στοίχειωναν μυστικά

Ένα κατώφλι που περίμενες το τίποτα

και μία γάτα που τη λέγαν Σύλβια Πλαθ

you had a handful of stardust in your hands
while sweetly turning in your sleep
a tired love, cold, slick in your lap
and a slow death among Jessamines

Είχες μια χούφτα σκόνη αστέρια στην παλάμη σου

έτσι όπως γύριζες στον ύπνο σου γλυκά

μια κουρασμένη αγάπη, κρύα, λεία στην αγκάλη σου

κι ένα θάνατο αργό στα γιασεμιά

And i didnt know you, but I have always loved you
and i, that was afraid of you and in your shadow existed
i had a lie for to live while launched in emptiness
i could not hold dear for in pain i was

Κι εγώ που δε σε γνώριζα μα πάντα σ' αγαπούσα

κι εγώ που σε φοβόμουνα και στην σκιά σου ζούσα

είχα ένα ψέμα για να ζω κι εκτοξευμένος στο κενό

δεν μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα